iEpikaira

Σχολικά βιβλία Δημοτικού: Μάθημα σε 7χρονα για ομόφυλα ζευγάρια

5.9.26

Αυτή την προειδοποίηση «Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο θα υπάρξει σύγκρουση στο Αιγαίο, μπορεί να βυθιστεί ελληνικό σκάφος»... την θυμάστε;

4.9.26

Το Σύνδρομο της «Ασπίδας του Αχιλλέα» και η Μετα-Νετανιάχου Εποχή

4.9.26

Τι συζητήθηκε στη συνάντηση μυστικών υπηρεσιών Ελλάδας και Τουρκίας

4.9.26

Η Μέση Ανατολή της μετα-Νετανιάχου εποχής και οι απαραίτητες κινήσεις της Ελλάδας

4.9.26

Μητσοτάκης προς Τουρκία: Η Ελλάδα δεν δέχεται υποδείξεις για την άμυνά της

4.9.26

Greece's pivot to Israel: Spyware, war corridors, and a risky alliance

4.9.26

Why has Israel’s Security Doctrine begun targeting Turkey?

4.9.26

The logic of prevention

By Lorenzo Maria Pacini | Strategic Culture Foundation | April 20, 2026

To understand why Turkey has gradually come to be viewed as a strategic concern for Israel, we must start with a methodological premise: in the Middle East, security doctrines are not formulated solely in response to immediate threats, but primarily in anticipation of future power dynamics. From this perspective, security does not equate to the mere defense of borders, but rather to the ability to prevent the emergence of regional actors capable of limiting Israel’s freedom of action or altering existing strategic balances.

Turkey is today viewed by a segment of the Israeli discourse not simply as a complex neighbor, but as a rising regional power with autonomous ambitions. This development is significant because, within the logic of Israeli security, an actor does not necessarily become a threat only when it displays direct hostility; it can also become one when it acquires sufficient military capabilities, geopolitical influence, and strategic depth to constrain Israel’s operational margin.

Israeli security doctrine has historically been associated with a preventive approach, grounded in the need to neutralize threats before they mature into a fully hostile form. This framework, applied over time to various theaters and adversaries, tends to view the growth in power of other actors as a potential long-term risk, even when it does not yet translate into a direct and immediate threat.

In this context, the issue is not merely what an actor does in the present, but what it might do in the future if it further strengthened its capabilities. For Israel, therefore, strategic analysis includes not only an assessment of intentions but also of potential. This is why attention focuses on states or organizations capable of influencing the regional balance of power, supporting alternative alliances, or limiting Israeli military superiority.

Turkey increasingly fits into this framework because it combines three key elements: a decisive geographical position, a sophisticated military apparatus, and an increasingly assertive foreign policy. Its ability to operate simultaneously in the Levant, the Eastern Mediterranean, the Black Sea, and the Caucasus makes it a geopolitical actor that cannot easily be reduced to a single bilateral dimension.

From Iran to Turkey

For years, Iran has represented the primary paradigm of strategic threat to Israel. However, Turkey’s growing centrality in Israeli discourse does not indicate a straightforward replacement, but rather an extension of the same logic of containment toward another regional actor perceived as capable of building systemic autonomy.

The statement attributed to Naftali Bennett—according to which a “new Turkish threat” is emerging and Israel should act simultaneously against Tehran and Ankara—is significant not so much for its rhetorical value as because it signals the inclusion of Turkey in a security lexicon that until recently was reserved for other regional adversaries. Similarly, the interpretation put forward by Israeli analytical and media circles emphasizes the need not to underestimate Turkey’s potential, especially as Ankara strengthens its military capabilities and consolidates alternative regional partnerships.

The most important shift is therefore conceptual: Turkey is no longer viewed merely for its immediate moves, but as a potential structural factor in the transformation of the regional order. In this light, Israeli-Turkish tensions are not a diplomatic incident, but a reflection of a broader competition for regional hegemony.

The eastern Mediterranean and Syria

One of the main theaters of this rivalry is the Eastern Mediterranean. Here, Israel has progressively strengthened its cooperation with Greece and Cyprus, contributing to the formation of a security axis that also addresses concerns stemming from Turkish activism in the region. The energy issue, control of maritime routes, and the delimitation of exclusive economic zones have transformed the Eastern Mediterranean into a space of strategic competition with high political stakes.

Syria, however, remains the most sensitive issue. Following the collapse of the Assad government in December 2024, the dynamics of influence within the country rapidly shifted, and the overlap between Turkish and Israeli operations has heightened the risk of miscalculation. On the one hand, Ankara has sought to consolidate its presence and prevent the emergence of hostile entities along its southern border; on the other, Israel has pursued the need to preserve freedom of air action and the ability to strike infrastructure deemed hostile.

In this scenario, the problem is not merely the divergence between two states, but the collision between two incompatible security projects. Turkey aims for a strategic depth that allows it to project stability and influence; Israel, by contrast, tends to prefer a fragmented surrounding environment, devoid of powers capable of consolidating to the point of influencing its operational space.

Turkey’s transformation into an object of Israeli strategic attention also depends on its military evolution. The modernization of the Turkish armed forces, the development of missile systems, the extensive use of drones, and the desire to acquire autonomous regional projection capabilities reinforce the perception of Ankara as a revisionist power or, at the very least, as an actor not aligned with Israeli interests.

In terms of perception, the decisive point is that Turkey is no longer viewed merely as a difficult interlocutor or an ambiguous NATO ally, but as a power that could influence the security architecture of the Levant and the Eastern Mediterranean. This explains why Israeli circles speak of a “new Turkish threat” and why political discourse has begun to place Ankara in a category close to the more established one reserved for Iran.

This perception is also fueled by Turkey’s stance on the Palestinian issue and its relations with Islamist or anti-Israeli actors. Strategically, this reinforces the idea that Turkey is not merely a regional mediator but an actor capable of forming alternative coalitions and providing political support to forces hostile to Israel.

Normalization of the confrontation

One of the most significant aspects of the current dynamic is the normalization of conflict-laden language. When a threat is repeatedly invoked by former prime ministers, analysts, the media, and strategic circles, it ceases to be a remote possibility and becomes a mentally viable option in public discourse. This does not mean that conflict is inevitable, but that the discursive and psychological conditions are being established that make a future escalation plausible.

The logic is well-known in the history of international relations: before a clash manifests itself militarily, it takes root in security discourse, in preventive doctrines, and in representations of the adversary. Speaking of a “new threat” or the “need to act simultaneously” on two fronts helps redefine the cognitive framework within which political elites interpret available options.

In this sense, the Turkish case is particularly significant because it signals a shift from diplomatic rivalry to a deeper strategic competition. Turkey is not merely criticized for certain foreign policy decisions; it is increasingly treated as a potential structural obstacle to Israeli security.

The reason why Israeli security doctrine has begun to target Turkey must therefore be sought in a combination of structural factors: Turkish geopolitical autonomy, military buildup, competition in the Eastern Mediterranean, overlapping interests in Syria, and the growing political distance between Ankara and Tel Aviv. The problem, from Israel’s perspective, is not merely what Turkey is today, but what it could become if it succeeds in consolidating a regional sphere of influence consistent with its own interests.

In this context, Israel appears to be applying to Turkey the same preventive logic it has already employed with other actors: to contain at an early stage what might, in the future, reduce Israel’s freedom of action or challenge its strategic superiority. The issue, therefore, is not merely bilateral but concerns the entire Middle Eastern power architecture.

For this reason, interpreting the Israeli-Turkish rivalry as a simple contingent dispute would be misleading. Instead, it must be understood as an expression of a broader transformation of the regional order, in which states with autonomous ambitions and growing capabilities are viewed as potential systemic threats. It is within this logic that Turkey has entered Israel’s strategic radar.

Source: https://strategic-culture.su/news/2026/04/20/why-has-israels-security-doctrine-begun-targeting-turkey/

Ο θησαυρός... αποδείχθηκε άνθρακας

4.9.26

Τουρκικός Τύπος: Η αχίλλειος πτέρνα της Ασπίδας του Αχιλλέα... “Το Ισραήλ δεν θα πολεμήσει για την Ελλάδα”

3.9.26

Μαρία Ζαχαράκη

Με αιχμηρή και απαξιωτική ρητορική υποδέχεται πλέον η φιλοκυβερνητική αρθρογραφία στην Τουρκία την υπογραφή της ελληνοϊσραηλινής αμυντικής συμφωνίας για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», επιχειρώντας να μετατρέψει την ίδια την ονομασία της σε ειρωνικό επιχείρημα κατά της Ελλάδας.

Η αρθρογράφος της «Σαμπάχ» Χιλάλ Καπλάν παρουσιάζει την ελληνική αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ ως ‘εξάρτηση’ και υποστηρίζει ότι η «αχίλλειος πτέρνα» της Αθήνας βρίσκεται ακριβώς στην επιλογή της να στηρίξει κρίσιμες αμυντικές της δυνατότητες σε ισραηλινή τεχνολογία.

«Το νευραλγικό σύστημα της εναέριας κυριαρχίας»

Η Χιλάλ Καπλάν, αρθρογράφος που βρίσκεται κοντά στην τουρκική προεδρία, υποστηρίζει σε άρθρο της στη φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Σαμπάχ», με τίτλο «Η αχίλλειος πτέρνα της Ελλάδας», ότι η ελληνική επιλογή για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν συνιστά απλώς αγορά αμυντικού εξοπλισμού, αλλά μεταφορά κρίσιμων λειτουργιών της εθνικής άμυνας σε ξένη χώρα.

«Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν αγοράζει όπλα από το Ισραήλ· αναθέτει σε τρίτους το νευραλγικό σύστημα της εναέριας κυριαρχίας της!

Να πιστεύει κανείς ότι η ελευθερία ενός κράτους μπορεί να προστατευθεί προσδένοντάς το με το λογισμικό ενός άλλου κράτους· η πραγματικότητα που οι αγαπητοί Έλληνες φίλοι μας θα μάθουν με τον πιο σκληρό τρόπο είναι ότι ακριβώς εδώ βρίσκεται η αχίλλειος πτέρνα...».

Το Ισραήλ δεν θα πολεμήσει για την Ελλάδα

Η τουρκική αρθρογραφία αντιπαραβάλλει τη συμφωνία Αθήνας-Τελ Αβίβ με την ανάπτυξη της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, επιχειρώντας να παρουσιάσει τις δύο χώρες ως δύο διαφορετικά μοντέλα αμυντικής πολιτικής. Η Καπλάν υποστηρίζει ότι η Τουρκία επιδιώκει την αυτάρκεια, ενώ η Ελλάδα επιλέγει, κατά την ίδια, να καλύψει τις αμυντικές της ανάγκες μέσω ξένων συστημάτων.

«Ενώ η Τουρκία αναπτύσσει τη δική της αμυντική βιομηχανία, η Ελλάδα διαθέτει τον ίδιο προϋπολογισμό στο Τελ Αβίβ και προσπαθεί να παρουσιάσει την εξάρτησή της ως αποτροπή.

Ωστόσο, η εξάρτηση δεν αποτρέπει· αντίθετα, περιορίζει. Επιπλέον, το Ισραήλ δεν θα πολεμήσει για την Ελλάδα· δεν υπάρχει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας όπως εκείνη στη Συμφωνία της Μέκκας. Αυτό που απομένει είναι ένα δορυφορικό κράτος που δεν μπορεί να χαράξει τη δική του πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο. Το γεγονός ότι η Ελλάδα θεωρεί ξανά, έναν αιώνα μετά, σκόπιμο να γίνει και πάλι όργανο άλλων δείχνει ότι δυστυχώς δεν έχουν αντληθεί διδάγματα από την ιστορία».

«Παρέδωσε την αχίλλειο πτέρνα της»

Στο πιο επιθετικό σημείο της παρέμβασής της, η αρθρογράφος χρησιμοποιεί την ίδια την ονομασία «Ασπίδα του Αχιλλέα» για να υποστηρίξει ότι η συμφωνία δεν ενισχύει αλλά, κατά την άποψή της, δημιουργεί ένα ευάλωτο σημείο για την Ελλάδα. Παράλληλα, επιχειρεί να αντιπαραβάλει τη γεωγραφική εγγύτητα Ελλάδας και Τουρκίας με την απόσταση Αθήνας και Τελ Αβίβ.

«Η Αθήνα μπορεί να πιστεύει ότι αγόρασε τον ουρανό για τρία δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά παρέδωσε την αχίλλειο πτέρνα της με αντάλλαγμα μια υπογραφή. Η απόσταση μεταξύ των δύο ακτών του Αιγαίου είναι μικρότερη από εκείνη μεταξύ Αθήνας και Τελ Αβίβ. Τη μέρα που η Ελλάδα θα το θυμηθεί αυτό, δεν θα χρειαστεί πλέον ούτε ασπίδα», καταλήγει ειρωνικά.

Πηγή: sigmalive.com

WARGAME: Τρία σενάρια πολέμου - Υπάρχει δυνατότητα προστασίας της ελληνικής κυριαρχίας χωρίς τα όπλα;

3.9.26

Που είναι το Καστελλόριζο στον χάρτη σας, κύριε Πρωθυπουργέ;

3.9.26

Που είναι το Καστελλόριζο στον χάρτη σας, κύριε Πρωθυπουργέ;

«Άφαντο» το ιστορικό σύμπλεγμα νήσων μας στον χάρτη που περιλαμβάνεται στο βίντεο για το Ταμείο Ανακάμψεως το οποίο ανήρτησε ο κ. Μητσοτάκης

Την ώρα που οι τουρκικές προκλήσεις στην περιοχή συνεχίζονται.

H εικόνα ομιλεί από μόνη της. Από τον χάρτη της Ελλάδος και των νησιών της απουσιάζει το Καστελλόριζο. Υπάρχει μια σήμανσις που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι είναι τα χωρικά ύδατα του νησιωτικού συμπλέγματος, αλλά οι νησίδες πουθενά. Και ίσως να μην δίναμε σημασία στην «παράλειψη» αν επρόκειτο για χάρτη που ανηρτήθη από κάποιον τυχαίο. Όταν όμως αναρτάται από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος στο βίντεο για το Ταμείο Ανακάμψεως, «παραλείψεις» δεν επιτρέπονται.

Ούτε μπορεί να γίνουν δεκτές δικαιολογίες του τύπου «είναι μικρά και δεν φαίνονται». Έπρεπε να φαίνονται. Πόσω μάλλον όταν τις ίδιες ημέρες εξελίσσεται η γνωστή επιχείρησις αμφισβητήσεως του καθεστώτος των νησιών, της κυριαρχίας μας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, από πλευράς Τουρκίας.

Χθες μόλις, επανέλαβε τις γνωστές του θέσεις ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν, ενώ ακολούθησαν δημοσιεύματα στην Άγκυρα που μιλούσαν για «μονομερείς» ενέργειες της Ελλάδος. Και τούτο λίγο μετά από την ανακοίνωση των τουρκικών χαρτών για θαλάσσια πάρκα διά των οποίων καταπατάται η ελληνική κυριαρχία στο Καστελλόριζο. Και την ίδια στιγμή ο Έλλην Πρωθυπουργός δεν περιλαμβάνει το νησιωτικό σύμπλεγμα στον χάρτη που αναρτά.

Τις τουρκικές διεκδικήσεις επανέλαβε ο Ταγίπ Ερντογάν σε δηλώσεις του κατά την επιστροφή του από το Κιργιστάν, όπου μετείχε στην Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης. Όπως εδήλωσε:

«Η Ελλάδα πρέπει να το κατανοήσει αυτό μια για πάντα: Η Τουρκία δεν εποφθαλμιά τα εδάφη κανενός, όμως δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να καταπατήσει τα δικαιώματά της. Η Ελλάδα πρέπει να κάνει πίσω από τον λανθασμένο δρόμο που έχει επιλέξει και να σταματήσει την στρατιωτικοποίηση των νησιών που έχουν αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς. Η Ιστορία αποτελεί πολύ καλό οδηγό για όσους διδάσκονται από αυτήν».

Την ίδια στιγμή, διακοίνωση προς την Αθήνα επέδωσε το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών αμφισβητώντας την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος. Συμφώνως προς διπλωματικές πηγές τις οποίες επικαλείται η εφημερίς «Milliyet», η Τουρκία υποστηρίζει, στην διακοίνωση, ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει «καμμία δραστηριότητα που μεταβάλλει το status quo στο Αιγαίο», ενώ κάνει λόγο για επιπτώσεις που, κατά την άποψή της, έχουν διασυνοριακό και περιβαλλοντικό χαρακτήρα.

Στην διακοίνωση η Άγκυρα χαρακτηρίζει «απαράδεκτη» την προώθηση «μαξιμαλιστικών ισχυρισμών υπό το πρόσχημα του περιβαλλοντικού σχεδιασμού», υποστηρίζοντας ότι οι ελληνικές πρωτοβουλίες δεν μπορούν να επηρεάσουν «τα δικαιώματα, τα συμφέροντα και το φυσικό νομικό καθεστώς της Τουρκίας». Παραλλήλως, η τουρκική πλευρά επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο, σημειώνοντας ότι «ενθαρρύνει την συνεργασία σε κλειστές και ημίκλειστες θάλασσες».

Όπως αναφέρει η «Milliyet», στην διακοίνωση γίνεται επίσης αναφορά στο ενδεχόμενο δημιουργίας «τετελεσμένων» σε γεωγραφικούς σχηματισμούς του Αιγαίου, για τους οποίους η Άγκυρα υποστηρίζει ότι «η κυριαρχία δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα μέσω διεθνών συνθηκών». Η Τουρκία επαναλαμβάνει, συμφώνως προς το δημοσίευμα, την πάγια θέση της ότι τα θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο μπορούν να καθοριστούν μόνο μέσω συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών, η οποία θα λαμβάνει υπ’ όψιν «όλες τις σχετικές προϋποθέσεις».

Στα ελληνοτουρκικά ανεφέρθη και ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, κατά την Άτυπη Συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ. Όπως εδήλωσε: «Η Ελλάδα στέκεται πάντοτε στο πλευρό του Διεθνούς Δικαίου. Στέκεται πάντοτε υπέρ της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών. Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει καμμία πιθανότητα να δεχθούμε οποιαδήποτε υποχώρηση σε σχέση με την κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Εκτιμούμε ότι θα έχουμε την άμεση αλληλεγγύη εκ μέρους της Ευρωπαικής Ένωσης και των κρατών-μελών σε οποιαδήποτε επιθετικότητα. Η επιθετικότητα, από όπου και αν προέρχεται, δεν έχει χρώμα. Οφείλει να αντιμετωπίζεται ενιαία και σταθερά».

Πηγή: estianews.gr

Η Γαλανοσκουφίτσα κι η ασπίδα τ' Αχιλλέα...

3.9.26

Επιμέλεια iEpikaira

Στης Μεσογείου τα νερά, που βράζουν και αφρίζουν, η Αθήνα εδώ, πιο πέρα η Λευκωσία, αγνάντευαν τα γλαρόπουλα, την Άγκυρα την αγνοούσαν. Αυτή κρυφά το σκηνικό, της ρήξης ετοιμάζει. Μαζεύει ορμή και μπαμπεσιά, τους Έλληνες να κουμπουριάσει. Φοράει η Κύπρος κι η Ελλάς, σαν Γαλανοσκουφίτσα, σκουφάκι, τόσο δα μικρό, κρατούν δήθεν Συνθήκες, φοβέριζαν νόμιζαν τον Τούρκο τον κακό, με γέλια και καλοσύνες.

Μα στο κρεβάτι της γιαγιάς (της Δύσης που 'χει γείρει), ένας καινούργιος σύμμαχος ετοιμάζει μέγα πανηγύρι. Το Ισραήλ μεταμφιέστηκε σε στοργική γριούλα, φόρεσε ρόμπα αμυντική, γυαλάκια και κουκούλα. Με χάρτες, τρύπανα, ραντάρ και λόγια γεμάτα μέλι, τα ανυποψίαστα μικρά, μπροστάρηδες να κάνει.

«Γιαγιάκα, τι μεγάλα drones, τι σιδερένια δόντια!» «Είναι για να σε προστατεύω εγώ, σαν πέσουν του Τούρκου τα κανόνια.» «Γιαγιά, τι συμμαχίες βαριές, τι νύχια σαν ατσάλι!» «Για να 'ναι η ασπίδα τ' Αχιλλέα μας τρανή, ακόμη πιο μεγάλη!»

Κρατά η Γαλανοσκουφίτσα μες στο πλεχτό καλάθι, χαρτιά του ΟΗΕ πολλά, να τα 'χει για τα πάθη! «Γιαγιάκα, δες τι σου 'φερα! Ψηφίσματα δυο-τρία, και Δίκαιο Διεθνές πολύ, για την υπογλυκαιμία!» Ο Λύκος πνίγει το γελάκι του στα τριχωτά του χείλη, και σκέφτεται: «Τι χάπατο μου έχουν ξαποστείλει; Παιδί μου, άσ’ τα νομικά, και πιάσε το ραβδάκι, και πήγαινε να τσιγκλήσεις το τουρκικό φιδάκι!»

Γιατί στης τρύπας το βαθύ, στο πιο σκοτεινό το ρέμα, παραμονεύει η τουρκική οχιά, διψώντας για το αίμα. Ο Λύκος ξέρει το θεριό, μα δεν θα βρέξει νύχι, στον τζόγο ρίχνει της μικρής μας Γαλανοσκουφίτσας ολάκερη την τύχη. Να βγάλει το φίδι απ’ τη φωλιά, με τα δικά της χέρια, κι ο Λύκος να μετρά κέρδη σε ήσυχα λημέρια.

«Πήγαινε βγάλε την Οχιά με μια... διαμαρτυρία, ή κάνε της παράπονα για τη δημοκρατία!» Κι οι υπουργοί μας βγαίνουνε, τεντώνοντας το στέρνο: «Μας αγαπάει η γιαγιά πολύ, τον λόγο μου σας φέρνω! Αν το ταΐσουμε καλά τούτο το ερπετό, ίσως χορτάσει εδώ κι λύσει και το Κυπριακό!» Κι ενώ το φίδι άρχισε και δάγκωνε, εκείνοι selfie βγάζουνε σαν να 'ναι ζώο σπιτικό!

Την σπρώχνει την Γαλανοσκουφίτσα μας στο ξέφωτο να τρέξει, να γίνει ασπίδα, δόλωμα, και στον γκρεμό να πέσει! «Τράβα μπροστά, μικρούλα μου, τον Τούρκο να χτυπήσεις, κι εγώ θα στέλνω ευχές πολλές, προτού να ξεψυχήσεις. Το φίδι που θα δαγκώσει εσέ, εγώ θα μείνω να το κοιτώ, τα χέρια μου θα τρίβω, τον Τούρκο έκαμα οχτρό, για να σε θυσιάσω!»

«Πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ» και «προνομιακός εταίρος της Ρωσίας»

3.9.26

Α. Λαυρέντζος: «Όσα κάνει η Τουρκία στο Αιγαίο είναι τελεσίγραφα και κήρυξη πολέμου»

3.9.26

«Η Τουρκία πλέον δεν μας προκαλεί…Μας στέλνει τελεσίγραφα και ρευστοποιεί τις υποθήκες που είχε βάλει στο Αιγαίο εδώ και χρόνια…Εκμεταλλευόμενη την αδράνεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος… Η Τουρκία έχει ήδη σκίσει τη Συνθήκη της Λωζάνης…Όλα αυτά που στη Μέση Ανατολή φαίνεται ότι οδεύουμε προς την τελική αναμέτρηση, μετά τον Νοέμβριο, με την Τουρκία σαφώς αναβαθμισμένη».

Ο κ. Αναστάσιος Λαυρέντζος σε μια ανάλυση των ελληνοτουρκικών αλλά και των γεωπολιτικών εξελίξεων που δεν μπορεί παρά να προκαλεί προβληματισμό αλλά και μεγάλες ανησυχίες. Το πολιτικό σύστημα δεν φαίνεται ούτε να προβληματίζεται, ούτε να ανησυχεί αν και όπως φαίνεται βρισκόμαστε στο «και πέντε» δυσάρεστων εξελίξεων.

«Η Τουρκία έχει ξεπεράσει πλέον κάθε όριο αφού πλέον θεσμοθετεί και νομοθετεί σε περιοχές που ανήκουν στην Ελλάδα με βάση το διεθνές δίκαιο! Αυτό είναι ένα έμμεσο τελεσίγραφο, μια κήρυξη πολέμου! Κάνουν πλέον νομικές ενέργειες που εδώ στην Αθήνα λένε ότι δεν παράγουν κανένα αποτέλεσμα. Παράγουν αποτέλεσμα και αυτό φάνηκε και στη συμφωνία που κάναμε με την Αίγυπτο. Φάνηκε στην Κάσο όπου έχουμε φθάσει στο σημείο να ζητάμε από τους Γάλλους να μιλήσουν με την Τουρκία η οποία θέλει να ασκήσει κυριαρχία στο Αιγαίο», λέει ο κ. Λαυρέντζος.

«Έχουμε μπει σε πολύ επικίνδυνη φάση των ελληνοτουρκικών…Ήδη οι Τούρκοι έχουν θέσει υποθήκες επί των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων», προσθέτει.

Με τον κ. Λαυρέντζο συζητάμε και για την τουρκική οικονομική εισβολή όχι μόνο στη Θράκη αλλά και στα ακριτικά νησιά του Αιγαίου. Εκεί που όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της οικονομίας περνούν σε τουρκικά χέρια.

Πηγή: militaire.gr

Γνωστός Γάλλος ιστορικός συνδέει την κλιμάκωση της Δύσης στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία με παγκόσμια οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα

3.9.26

Ρηματική διακοίνωση Άγκυρας σε Αθήνα: «Δεν επιτρέπουμε δραστηριότητες που αλλάζουν το status quo στο Αιγαίο»

3.9.26

Σύμφωνα με τη Milliyet, η τουρκική πλευρά διαβίβασε στις ελληνικές αρχές κείμενο όπου καταγράφονται οι αντιρρήσεις της για πρόσφατες ελληνικές πρωτοβουλίες

Ρηματική διακοίνωση προς την Αθήνα, με την οποία η Άγκυρα επαναλαμβάνει τις πάγιες θέσεις της για το Αιγαίο, επικαλείται δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Milliyet.

Όπως μεταδίδει στον ΣΚΑΪ ο Μανώλης Κωστίδης, η τουρκική πλευρά διαβίβασε πριν από λίγες μέρες στις ελληνικές αρχές κείμενο στο οποίο καταγράφονται οι αντιρρήσεις της για πρόσφατες ελληνικές πρωτοβουλίες και υποστηρίζεται ότι «δεν θα επιτραπεί καμία δραστηριότητα που μεταβάλλει το status quo στο Αιγαίο».

Η Milliyet αναφέρει ότι η διακοίνωση αφορά, μεταξύ άλλων, τις διασυνοριακές περιβαλλοντικές επιπτώσεις ελληνικών πρωτοβουλιών, με την Άγκυρα να υποστηρίζει ότι δεν μπορούν να δημιουργηθούν μέσω μονομερών ενεργειών τετελεσμένα που επηρεάζουν τουρκικά δικαιώματα και συμφέροντα.

Στο ίδιο πλαίσιο, σύμφωνα πάντα με τη Milliyet, η τουρκική διακοίνωση επαναλαμβάνει την τουρκική θέση ότι στο Αιγαίο υπάρχουν γεωγραφικοί σχηματισμοί των οποίων, κατά την Άγκυρα, η κυριαρχία δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα μέσω διεθνών συνθηκών.

Η συγκεκριμένη θέση αποτελεί πάγια τουρκική αμφισβήτηση και δεν συνιστά αποδεκτή από την Ελλάδα ερμηνεία του ισχύοντος διεθνούς καθεστώτος.

Η Milliyet υποστηρίζει ακόμη ότι η Άγκυρα επανέλαβε τη θέση πως τα θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο μπορούν να καθοριστούν μόνο μέσω συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, λαμβάνοντας υπόψη, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, «όλες τις σχετικές προϋποθέσεις».

Αθήνα: Οι ελληνικές πρωτοβουλίες στη βάση του Διεθνούς Δικαίου

Η ελληνική κυβέρνηση έχει καταστήσει σαφές ότι οι ελληνικές πρωτοβουλίες για τα θαλάσσια πάρκα και τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό υλοποιούνται σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.

Σε πρόσφατη τοποθέτησή του, ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης χαρακτήρισε τις αντίστοιχες τουρκικές ενέργειες για θαλάσσια πάρκα, όταν αυτές εκτείνονται πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων και εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας, αντίθετες με το Διεθνές Δίκαιο. Παράλληλα, τόνισε ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να ενεργεί «χωρίς εκπτώσεις στα εθνικά δίκαια».

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών έχει επίσης υπογραμμίσει ότι μονομερείς ενέργειες που επιχειρούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα ή να επηρεάσουν το καθεστώς των θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορούν να επηρεάσουν δικαιώματα που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.

Πηγή: skai.gr

Ο κανόνας της Νέμεσης: Όταν η ψευδαίσθηση της δυτικής παντοδυναμίας παίζει ζάρια στο χείλος της Αβύσσου

3.9.26

Στην Αθήνα ο Ιμπραήμ Καλίν: Η συνάντηση με Μητσοτάκη και το μήνυμα για τα ελληνοτουρκικά

3.9.26

Ο διοικητής της ΜΙΤ συναντήθηκε με τον διοικητή της ΕΥΠ Θεμιστοκλή Δεμίρη – Συζήτηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, χωρίς πιεστική ατζέντα ή τελεσίγραφο

Στην Αθήνα βρέθηκε την περασμένη Παρασκευή ο διοικητής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών (ΜΙΤ) Ιμπραήμ Καλίν, σε μια επίσκεψη που, πέραν του υπηρεσιακού της χαρακτήρα, είχε στο επίκεντρο και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ο Ιμπραήμ Καλίν συναντήθηκε με τον Έλληνα ομόλογό του, διοικητή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, Θεμιστοκλή Δεμίρη, με τον οποίο διατηρεί καλή σχέση και επικοινωνία.

Η επίσκεψη είχε αρχικά ανταποδοτικό χαρακτήρα, καθώς ο κ. Δεμίρης είχε ταξιδέψει σε προγενέστερο χρόνο στην Άγκυρα, όπου είχε συναντηθεί με τον Τούρκο ομόλογό του. Λεπτομέρειες για το περιεχόμενο των συνομιλιών των δύο αξιωματούχων δεν έγιναν γνωστές ούτε από την ελληνική ούτε από την τουρκική πλευρά.

Ο Καλίν, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στη συνάντηση με τον διοικητή της ΕΥΠ. Σύμφωνα με την «Καθημερινή», μετά τη συνάντησή του με τον κ. Δεμίρη, μετέβη μαζί του στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου τους υποδέχθηκε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Στη συνάντηση συζητήθηκαν και τα ελληνοτουρκικά, χωρίς ωστόσο να υπάρχει κάποια πιεστική ατζέντα από τουρκικής πλευράς.

Ο Τούρκος αξιωματούχος εμφανίστηκε καθησυχαστικός, χωρίς να μεταφέρει κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα ή τελεσίγραφο προς την ελληνική πλευρά. Οι πραγματικές προθέσεις της Άγκυρας, πάντως, όπως επισημαίνεται, μένει να φανούν στην πράξη.

Κυβερνητικοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι στην ατζέντα των συζητήσεων βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, οι εξελίξεις στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, η κατάσταση στη Συρία και τη Λιβύη, καθώς και η ένταση στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ.

Αντίθετα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, δεν συζητήθηκαν ζητήματα όπως η παρουσία μελών του τουρκικού οργανωμένου εγκλήματος στην Ελλάδα.

Παπαχελάς: «Ο Καλίν δεν μετέφερε σε καμία περίπτωση κάποια απειλή ή τελεσίγραφο»

Μιλώντας χθες στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ, ο Αλέξης Παπαχελάς είχε αναφέρει ότι εκτιμά πως ο Ιμπραήμ Καλίν πέρασε κατά την παραμονή του στην Αθήνα και από το Μέγαρο Μαξίμου.

«Εγώ καταρχήν καταλαβαίνω ότι ο κύριος Καλίν, πράγμα το οποίο μάλλον μπορεί να μην διαψευστεί αλλά δεν θα επιβεβαιωθεί σίγουρα, πέρασε και από το Μέγαρο Μαξίμου. Και αυτό από μόνο του είναι σημαντικό. Δεν ξέρω αν είδε τον πρωθυπουργό ή κάποιον άλλον. Υποθέτω για να περάσει από το Μέγαρο Μαξίμου, δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με τους οποίους θα μπορούσε να συναντηθεί», ανέφερε ο Αλέξης Παπαχελάς.

«Ο κύριος Καλίν είναι ένας πάρα πολύ έμπειρος άνθρωπος. Έχει χειριστεί τις ελληνοτουρκικές σχέσεις πάρα πολλά χρόνια. Αυτός χειριζόταν το κόκκινο τηλέφωνο για ένα πολύ μεγάλο διάστημα δίπλα στον πρόεδρο Ερντογάν και καταλαβαίνω ότι σε καμία περίπτωση δεν μετέφερε κάποιο μήνυμα. Σε καμία περίπτωση δεν υπήρχε κάποια απειλή ή κάποιο τελεσίγραφο», πρόσθεσε.

Όπως επισήμανε, στόχος της επίσκεψης ήταν περισσότερο η αποκλιμάκωση της έντασης.

«Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι ήθελε, να μειώσει την ένταση και να κατεβάσει τόνους και να πει εντάξει, δεν έχει γίνει και τίποτα», σημείωσε.

Ο ίδιος, ωστόσο, έσπευσε να επισημάνει ότι πρόκειται για μια στάση που χαρακτηρίζει διαχρονικά τον Ιμπραήμ Καλίν.

«Να πω, όμως, εδώ ότι αυτό το κάνει πάντα ο κύριος Καλίν. Δηλαδή αυτός είναι ο ρόλος του πάντα να λέει εντάξει, μην ανησυχείτε, όλα θα πάνε καλά, ασχέτως του τι γίνεται στο πεδίο», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αρμόδιοι αξιωματούχοι θέλησαν, άλλωστε, να καταστήσουν σαφές ότι από την επίσκεψη Καλίν προέκυψε περισσότερο μια προσπάθεια να διατηρηθούν επί της ουσίας τα λεγόμενα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο, παρά την ομολογουμένως δύσκολη συγκυρία στην ευρύτερη περιοχή και τις επιθετικές δημόσιες δηλώσεις που έχουν διατυπωθεί το τελευταίο διάστημα από τουρκικής πλευράς.

Υπό αυτή την έννοια, η παρουσία του επικεφαλής της ΜΙΤ στο Μέγαρο Μαξίμου αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς δείχνει ότι, παρά τη δημόσια ρητορική και τις διαφωνίες Αθήνας και Άγκυρας, οι δίαυλοι επικοινωνίας σε επίπεδο υπηρεσιών πληροφοριών και πολιτικής ηγεσίας παραμένουν ενεργοί.

Το ζητούμενο, όπως επισημαίνεται από ελληνικής πλευράς, είναι εάν η συγκεκριμένη προσπάθεια αποκλιμάκωσης θα αποτυπωθεί και στην πράξη, στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

[iEpikaira: Εάν ρωτάτε εμάς θα λέγαμε ότι ο Καλίν έκανε το ακριβώς αντίθετο από ότι διέρρευσε στον τύπο... Για τον εξής απλό λόγο: Δεν μπορεί ο Ερντογάν να απειλεί με πόλεμο ΕΔΩ και ο Καλίν να ήρθε στην Αθήνα για να πιεί καφέ! Μάλιστα, η σπουδή της κυβέρνησης για να κουκουλώσει το ζήτημα είναι ενδεικτική του πόσο αυστηρή ήταν η τουρκική προειδοποίηση προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη.]

Πηγή: skai.gr

Ο Ερντογάν απειλεί με πόλεμο!

3.9.26

Επιστροφή με «σφραγίδα» Ερντογάν στην εποχή των απευθείας απειλών με σαφείς υπαινιγμούς ακόμη και για ανάληψη στρατιωτικής δράσης, καθώς η Άγκυρα, εκτός της διεκδικητικής πολιτικής έναντι της χώρας μας, εντάσσει πλέον τα ελληνοτουρκικά στον γενικότερο σχεδιασμό της περιφερειακής αντιπαράθεσης και με το Ισραήλ.

Οι δηλώσεις Ερντογαν επιχειρούν να θέσουν ένα νεο άτυπο casus belli σε ότι αφορά την αμυντική θωράκιση των ελληνικών νησιών και μάλιστα με σύγχρονα ισραηλινά οπλικά συστήματα. Το κλίμα είχε διαμορφωθεί όλες τις προηγούμενες ημέρες, με την ανταλλαγή ανακοινώσεων μετά την προσπάθεια της Τουρκίας να δρομολογήσει τετελεσμένα με τη θέσπιση των δύο θαλάσσιων πάρκων, αλλά είναι πλέον σαφές και αυτό αποκαλύπτουν και οι δηλώσεις Ερντογάν, ότι η Άγκυρα στρέφεται εναντίον της χώρας μας, θέλοντας να αποτρέψει την ολοκλήρωση της Συμφωνίας με το Ισραήλ, η οποία θα ενισχύσει σημαντικά την ελληνική αποτρεπτική ικανότητα αλλά και την άμυνα των νησιών.

Ο Τούρκος πρόεδρος κατηγόρησε την Ελλάδα ότι δεν ανταποκρίνεται στην εποικοδομητική στάση της χώρας του και δηλώνοντας ότι η Τουρκία δεν έχει βλέψεις στα εδάφη κανενός, τόνισε «δεν θα επιτρέψει σε κανέναν την καταπάτηση των δικαιωμάτων της», αποκαλύπτοντας έτσι τον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία αντιλαμβάνεται την «εποικοδομητική» πορεία των ελληνοτουρκικών. Με την Τουρκία να θεωρεί ως καταπάτηση των «δικαιωμάτων της» την άσκηση από την Ελλάδα των στοιχειωδών κυριαρχικών δικαιωμάτων της.

Όμως ο Τούρκος πρόεδρος, μία ημέρα μετά την υπογραφή της ιστορικής συμφωνίας Ελλάδας-Ισραήλ για την προμήθεια ισχυρών αντιαεροπορικών συστημάτων, δεν έκρυψε την ανησυχία και την οργή της Τουρκίας για τη συμφωνία αυτή, προειδοποιώντας ότι «η καταπάτηση και η περιφρόνηση των διεθνών συμφωνιών δεν θα ωφελήσουν κανέναν.

“Όποιος ερμηνεύει την ψύχραιμη και συνετή στάση της Τουρκίας ως αδυναμία, το λέω ξεκάθαρα, κάνει ένα βαρύτατο λάθος. Η Ελλάδα πρέπει να γυρίσει πίσω από αυτόν τον λανθασμένο δρόμο στον οποίο έχει μπει και να εγκαταλείψει τον εξοπλισμό των νησιών που έχουν καθεστώς μη στρατιωτικοποίησης. Η ιστορία αποτελεί έναν πολύ μα, πολύ καλό οδηγό για όσους θέλουν να πάρουν διδάγματα…» είπε χαρακτηριστικά.

Διαβάστε στη συνέχεια στο protothema.gr

Φόρμα επικοινωνίας